Posts

http://manatale.wordpress.com/

इथला मुक्काम संपलाssss

तुम्ही संगणक कंपनी मध्ये काम करत असाल आणि विषेशः 'टेस्टींग' मध्ये असाल तर किडे (bugs) मिळणं कित्ती महत्वाचे आहे हे तुम्हाला माहीत असेलच. सध्या ज्याच्यावर मी काम करतोय त्यातही किड्यांनी फारच उच्छाद मांडलाय. तसे किडे पकडण्यात मी फारच पटाईत आहे, पण सध्या काही किडे माझ्या तावडीतुन सुटले आणी सरळ प्रॉडक्शन वर जावुन कस्टमर्सला छळु लागले त्यामुळे माझी फार चिडचिड झाली. अर्थात मला फार कोणी काही बोलले नाही कारण दोष माझा नव्हताच मुळी. दोष आमच्या टेस्टींग प्रोसेस मध्ये होता जो मी गेली वर्षभर ओरडुन सांगतोय की यामुळे किडे टेस्टींगमधुन सुटण्याची शक्यता आहे. शेवटी 'जिसका मुझे डर था वो बात हो ही गयी!"

मग मात्र माझ्या म्हणण्याची दखल घेतली गेली आणि मला माझे म्हणणे 'इंप्लीमेंट' करण्याची मुभा मिळाली.

किड्यांनो, आता मात्र माझ्या जाळ्यात सापडा बरं का!, नाहीतर मग मात्र माझ काही खरं नाही :-)

... काय झालेय कळत नाही, पण २००९ सुरू झाल्यापासुन एकही गोष्ट माझ्या मनासारखी होत नाहीये. २००८ मला आठवतेय प्रत्येक गोष्ट ती छोटी असो की मोठी, माझ्या मनात यायचा अवकाश ती पुर्ण होतं होती. पदोपदी मला देव आजुबाजुलाच कोठेतरी आहे आणी माझे तो ऐकतोय याचा प्रत्यय येत होता. आता बघा ना. मला 'मारुती स्विफ्ट' कित्येक वर्षांपासुन घ्यायची होती पण जमतच नव्हते, २००८ मध्ये घेतली. वाढते वजन डोक्याला त्रास होऊ लागला होता, २००८ मध्ये कसे कुणास ठाउक, पण फारच मनावर घेतले आणी जाणवण्याइतपत फरक पडला जवळजवळ ८ कि.ग्रॅ. कमी झाले. अमेरीकावारी झाली. घरातले इंटेरीयर बरेच चेंज करुन झाले, जे बऱ्याच वर्षांपासुन मनात होते. सायकल घेतली या आणी अश्या अनेक गोष्टी आहेत ज्या नमुद करता येतील.

पण २००९ मध्ये एक गोष्ट मनासारखी होईल तर शप्पथ!!

तसा मी पेताड वगैरे मुळीच नाही. मला कोणी विचारले की "तु घेतोस का?" तर माझा प्रतिप्रश्न असतो की 'घेतो म्हणजे पिउ शकतोस का? का रेग्युलरली पितोस का?' माझे 'घेणे' म्हणजे वर्षातुन फारतर फार ५-६ वेळा, ते पण ऑफीसच्या पार्टीजमध्येच, स्वतःचे पैसे खर्च करुन शक्यतो नाहीच. पण आजकाल माझे बिअर/बियर बद्दल प्रेम फारच वाढले आहे. सदांकदा ती थंडगार बाटली डोळ्यापुढे तरंगते आहे. अर्थात अजुन मी काही घेतली नाहीये. खरं तर दारुने दुखः विसरतात, प्रॉब्लेम्स चा विसरपडतो हे सगळे मला पटत नाही. पण दारु पितानाचा तो माहोल असतो ना तो खासच.

चार मित्र एकत्र बसुन आपण जगातले सगळ्यात मोठे वक्ते, तत्वन्यानी अश्या अविर्भावात मतं मांडणे, हातात थंडगार ग्लास, सोबत चकली, खारे दाणे, वेफर्स, भिजवलेले भुईमुगाच्या शेंगातील दाणे.. आहाहाsss. २-४ घोट घश्यात गेले की मस्त हलकं हलकं वाटत. मन मोरपिसासारखे हवेत उडतेय की काय असे वाटते आणि मग गप्पांना वाटा फुटतात, हास्याचे फवारे उडतात आणि मन एकदम प्रसन्न होते.

ह्म्म्म.. जाउद्यात.. चला आईने कॉफी बनवलीये, येतो जरा 'पिउन'

सध्या माझे माझ्या बायकोशी डोळ्यांच्या भानगडी चालल्या आहेत, चोरट्या नजरा-नजर, नैन मिल गये है वगैरे. आता तुम्ही म्हणाल काय हे '३ वर्षाचा मुलगा आहे आणि हे शोभतेय का?' किंवा 'दुस़ऱ्याची तयारी वाटते??' अहो पण तसे काही नाहीये, माझ्या बायकोला 'डोळे आले आहेत'. आता शास्त्रीय भाषेत त्याला काय नाव आहे ते माहीत नाही पण त्याची लक्षणं म्हणजे 'डोळे लाल होणे, डोळे झोंबणे, डोळ्यातुन पाणी येणे वगैरे.

हा आजार संसर्गजंन्य आहे असे ऐकुन आहे. खरं तर अगदी नजरेला नजर न देताही केवळ सहवासाने हा आजार होऊ शकतो, पण लहानपणापासुन हे डोक्यात बसले आहे की डोळ्याला डोळा भिडला की जंतुसंसर्ग झालाच. म्हणजे ते 'चंद्रकांता' मालीकेत डोळ्यात डोळे घातले की ते जादुचे निळे/हिरवे किरण कसे इकडुन तिकडे जायचे तसेच. त्यामुळे मी आपला नजरा-नजर टाळतोच. तिच्या समोरुन जाताना उगाचच मोबाईलवरचा मेसेज वाचतोय, किंवा खाली काय पडले ते उचलुन पुढे चाललोय वगैरे प्रकार करतोय. थोडक्यात काय तर आखोंकी गुस्ताखीया चालले आहेत बाकी काही नाही

काल होळी होऊन गेली. ऑफीसला सुट्टी नसल्याने रंग खेळता नाही आले. रंगपंचमी १५ ला आहे, रविवारी पण काय उपयोग म्हणा सुट्टी असुनही, रंग खेळायला मित्र-मैत्रिणी हवेत ना. काळाच्या ओघात सगळे हरवलेत.

लहानपणी काय दिवस होते ते. सकाळ पासुन जो रंगांचा खेळ सुरु व्हायचा! कित्तेक प्रकारचे रंग, पिचकाऱ्या, फुगे रंगाचे, पाण्याचे आणि हवा+पाण्याचे ही. सोसायटीमध्ये नुसता गोंधळ, ओरडा-आरडा असायचा. कुणाचे - 'अरे मी तिला रंग लावला' तर कुणाचे 'मी फेकलेला फुगा तिच्या 'टिंब टिंब' वर आपटला काय भन्नाट मज्जा असायची. त्यातच 'ए सिल्व्हर नाही लावायचा हा'. 'प्लिज रे डोक्यात नको रंग टाकुस' चालुच असायचे. दुपारपर्यंत खेळल्यावर गाड्यांवरुन गावभर चक्कर.. स्वतःचे रंग मिरवत फिरणे.
मग दुपारी घरी येउन घासुन घासुन रंग घालवण्याचा प्रयत्न. साबण, बादल्या, बाथरुम सगळ रंगुन जायचे आणि तरीही चेहऱ्यावर अंगावर रंग रहायचाच. मग मस्त मम्मीने बनवलेल्या पाकातल्या पुऱ्या खाउन ताणुन द्यायची.

संध्याकाळी मित्रांबरोबर चकाट्या पिटतानाच कुणाचा किती रंग गेला आणि किती राहीला याची चर्चा!

हम्म.. गेले ते दिवस, राहिल्या त्या आठवणी आणि उरले ते फिक्के पडलेले रंग :(

सुरुवात तर केली आहे, शेवट काय करायचा तेही डोक्यात पक्कं आहे, पण मधलंच काही सुचत नाहिये हो.. बघा काही मदत करता आली तर...

ए बंड्या !! अरे झोपला का? चल सिग्नल सुटला.  निमीष च्या आवाजाने रोहन भानावर आला. त्याने स्कॉर्पियो गेअर मध्ये टाकली आणि गर्दीतुन वाट काढत पुढे निघाला. त्याचे लक्ष मात्र स्कॉर्पियोच्या आरश्यातच होते. पुढचा सिग्नल लागला आणी रोहन परत आरश्यात पहाण्यात दंग झाला.  यावेळेसही निमीष ला रोहनला सिग्नल सुटल्याची जाणीव करुन द्यावी लागली. त्यामुळे पुढच्या सिग्नलला निमीष सावध होता. सिग्नल सुटायच्या आधीच त्याने रोहनकडे बघीतले.

रोहन स्वःताशीच हसत स्कॉर्पियोच्या आरश्यातुन मागे बघत होता.
"अरे काय झालेय तुला? लक्षं कुठेय तुझं ?" निमीषने काहीश्या वैतागलेल्या सुरात रोहन जिकडे बघत होता तिकडे मागे वळुन बघत रोहनला विचारले.

"काही नाही रे!"- रोहन
"काही नाही? मग तु वळुन वळुन मागे काय बघत आहेस?"- निमीष
निंमीषची उत्सुकता जागृत झाली आणी त्याने गाडीच्या आरश्यातुन मागे बघीतले.

मागे pink कलरच्या scooty वर एक मुलगी आपल्याच नादात तिच्या गाडीच्या आरश्यात बघुन एका हाताने डोळ्यातील Contact Lense निट करत, तर दुसऱ्या हाताने चेहऱ्यावर येणारी केसांची बट सावरत होती.

"Man, She is damn cute !!", निमीष स्वतःशीच पुटपुटला.
"I know", रोहन.
"काय साहेब, तुम्ही कधी पासुन असल्या गोष्टींमध्ये Interest घ्यायला लागलात?", रोहनच्या पाठीवर थाप मारत निमीष म्हणाला.
"Please हा. Interest वगैरे काही नाही, general सिग्नलवरचा विरंगुळा, बाकी काही नाही" - रोहन

तेवढ्यात सिग्नल सुटला. रोहनने आपल्या घड्याळावर नजर टाकली आणि आपल्या स्कॉर्पियोला वेग दिला.
"सकाळी सकाळी interview म्हणजे खरंच वैताग आहे हं!. आणी तो पण freshars cha, कॉलेज प्रोजेक्ट साठी" - रोहन
"हो ना. सकाळ म्हणजे मस्त कॉफी पित, mail, orkut check करण्याची वेळ. आपले HR पण ना. समोरचा म्हणला ९ वाजता येतो interview ला की लगेच हो म्हणणार. अरे आपल्या कंपनीचे पण काही स्टेटस आहे की नाही? हे कॉलेज स्टुडंस, साला आपल्याच डोक्याला त्रास होणार आहे." निमीष ने ही आपला त्रागा व्यक्त केला.

रोहनने गाडी कंपनीच्या "Reserved Parking" मध्ये park केली. निमीषने तोपर्यंत लिफ्ट चे बटन दाबले होतेच. लिफ्ट येताच दोघेही जण आत घुसले आणी कंपनीत आले.

"We are 15 mins late! HR कडुन खा आता शिव्या" असा विचार करतच दोघेही Conf Room मध्ये आले. बघतात तर आत मध्ये कोणीच नाही.

"घ्या!! एवढी धावपळ करुन या.. आणी इथे Candidateच हजर नाही.."- निमीष परत चालु झाला. दोघेही परत बाहेर आले, तेवढ्यात office entrance मधुन त्यांना ति सिग्नलवर दिसलेली 'ती' आत येताना दिसली.

Green कलरचा पूल-ओव्हर, Black three-forth, Pink कलरचा hair-band, हातात घट्ट धरलेली फाईल, डोळ्यांत गोंधळलेले भाव.
"काय अवतार आहे! असे कोणी Interview ला येते का?"- रोहन, "हे असले कपडे कोणी दुसऱ्याने घातले असते तर भयानकच दिसले असते. But just because she is wearing it, she is... she is looking...."
"Awesome!!" निमीषने रोहनचे अर्धवट वाक्य पुर्ण केले.

रितुने आत आल्यावर समोर उभ्या असलेल्या आणी 'Formals' मधल्या त्या दोघांकडे पाहीले. आधीच एक तर उशीर झालेला त्यात आपले कपडे इथे जरा mismatchच दिसत आहेत असा एक विचार तिच्या मनात येउन गेला. तरी घरुन निघताना  तिची आई तिला म्हणालीच होती, "काय रितु तुझे कपडे हे, अगं Interview ला चालली आहेस ना?"
तेव्हा तिनेच आईला सांगीतले होते, "काय गं मम्मा, मी काय Government Service साठी चालले आहे का? I am going in Advertising Agency. I am a "Mass Communication" student, आणि तिथले सगळेही अश्याच वातावरणातुन आलेले असणार. These clothes will perfectly go with the environment. Don't worry"

रोहनने तोपर्यंत Interview Candidates ची लिस्ट काढली आणि पहीले नाव वाचले, "रितु प्रधान". स्वतःचे कपडे ठिक-ठाक केले, केसांमधुन एक हात फिरवला आणि रिसेप्शन मध्ये गेला. चेहऱ्यावर नेहमीचेच 'चार्मींग स्माईल' आणुन त्याने शक्य तितक्या कमी आवाजात विचारले, "रितु प्रधान?, प्लिज कम धिस वे!" रोहनला आपल्या चार्मींग स्माईलवर फार विश्वास होता. त्याला माहीत होते की या स्माईल मुळे तो अधीकच स्मार्ट दिसतो.

मिडास राजा, दादा कोंडके आणि भारतीय क्रिकेट टीम या सगळयांमध्ये काय साम्य आहे??? आहे!!!.

मिडास राजाला असे वरदान मिळाले होते की तो ज्या वस्तुला हात लावेल ती सोन्याची होईल. दादा कोंडकेंचा चित्रपट होता 'बोट लावीन तिथे गुदगुल्या' भारतीय क्रिकेट टिम चे अगदी तस्सेच झाले आहे. जी क्रिकेट मॅच खेळु ती जिंकतोच आहे (१-२ अपवाद वगळता).  T२० विश्व चॅम्पियन, ऑस्ट्रेलियाचा त्यांच्याच भुमीत पराभव, इंग्लंडला भारतीय भुमीत व्हाईट-वॉश (५-०), श्रीलंकाचा त्यांच्याच भुमीत पराभव (४-१) आणी आता न्युझीलंडचा ही त्यांच्याच भुमीत पराभव (३-०) आणि अजुन एक सामना शिल्लक आहे.

न्युझीलंडच्या जखमा माझ्या मनात अजुनही होत्या. ५एक वर्षांपुर्वी भारतीय टिम चा न्युझीलंड मध्ये धुव्वा उडाला होता आणि तेंव्हापासुन न्युझीलंडचा ही दारुण पराभव व्हावा अशी माझी फार इच्छा होती. काल ती पुर्ण झाली. सेहवाग जेंव्ह्या फॉर्म मध्ये असतो तेंव्हा कोणीच काही करु शकत नाही. काल त्याने ७६ चेंडुत नाबाद १२५ धावा फटकावल्या.

न्युझीलंडचा कर्णधार व्हिटोरी म्हणतो, "एक तर तुम्हाला सहवाग ला आउट करता आले पाहीजे नाहीतर ५०० धावातरी केल्या किंवा करता आल्या पाहीजेत. हे जर का जमणार नसेल तर पराभव अटळ आहे". त्याचे हे व्यक्तव्यच सर्व काही स्पष्ट करतो.

बाकी काही असो.. भारतीय टिम सध्या जोशात आहे, आणि भारतीय नागरीक आणि क्रिकेट खेळाचा चाहता म्हणुन हे सर्व फारच आनंददायी आहे.

काही दिवसांपासुन दुखणं आणि दवाखाना ओजसच्या मागेच लागला आहे. काही दिवसांपुर्वी ओजस १-२दा घरात खेळताना पडला आणि पायाला सुज आली. बरेच दिवस ती सुज आणी दुखणं पुरले, शेवटी पायाचा एक्स-रे काढावा लागला. नशीब फ्रॅक्चर नव्हते. ते होतेय नं होतेय तोपर्यंत हे नविन. त्याचा उजवा डोळा बारीक आणि लाल झाला होता आणि पाणी येतं होते, त्यात ताप आला. म्हणुन बायको डॉक्टरकडे घेउन गेली. दुर्दैव की नेहमीच्या डॉक्टर आल्या नव्हत्या, त्याऐवजी त्यांचे डॉक्टर पती होते. त्यांनी कुठलेतरी औषध दिले त्यानंतर त्याला उलट्या सुरू झाल्या. ओजस काही दिवसांपासुन 'दम लागला' असं म्हणत होता तर डॉक्टरांनी 'पल्स रेट' चेक करायला सांगीतला. त्याच बरोबर त्याच्या कानाला जो extra skin tag आहे त्याचा संबंध त्यांनी पोटाशी आहे तेंव्हा सोनोग्राफी करुन घ्या सांगीतले.

त्याप्रमाणे सकाळी आंबेकरांच्या दवाखान्यात 'पल्स रेट' चेक केला तो १५० आला, डॉक्टर म्हणाले 'जास्ती आहे' माझ्या तर फुल्ल कपाळात गेल्या होत्या. ऑफीसमध्ये कामात लक्षच लागत नव्हते मग दुपारीच घरी आलो. तोपर्यंत नशीब म्हणजे नेहमीच्या डॉक्टर भेटल्या. त्यांनी उलट्यांचे कारण बदललेले औषध सांगीतले आणि नेहमीचे औषध दिले. तसेच ताप असल्याने 'पल्स रेट' जास्ती आहे असे सांगीतले. माझं डोक असले सटकले होते, च्यायला त्यांच्या येड झ* पती डॉक्टरला हे कळले नाही का?? तरी पण उगाच शंका नको म्हणुन पोटाची सोनोग्राफी करुन घेतली आणी ती नॉर्मल आली...!!

'पल्स रेट' अधुन-मधुन चेक करत रहायला सांगीतलेय जो सध्यातरी ठिक येतोय १२०-१३० दरम्यान.

बिच्चारा ओजस ३ वर्षाचा नाही झाला तर 'एक्स रे', 'पल्स रेट', सोनोग्राफी कश्या कश्याला सामोरे जावे लागले. त्यातच अभिनव मध्ये हिमोग्राम नंबर लागतात म्हणे.. काय नाटकं..मग आज त्याचे रक्त पण देउन आलो काय करणार..

देवा!!! आज होळी.. खरंच बोंबा मारायला लावल्यास रे..!!